Á einhverjum tímapunkti fara þægindin að vinna öll rifrildi. Og skórnir sem meiða ekki eru yfirleitt þeir sem láta þig líta út fyrir að vera tíu árum eldri.

Enginn horfir á hlébarðamynstur og hugsar um fótaverki. Sama gildir um skákborðsmynstrið. Fólk spyr mig hvar ég keypti þá í foreldrahittingi og í matarboðum. Léttirinn er þarna inni. Hann kemur bara engum öðrum við.

Svona leit síðasti laugardagur út. Markaðurinn klukkan 9. Þrír tímar af útréttingum. Afmæli barnabarnsins míns, þar sem ég stóð í eldhúsinu mest allan tímann. Kvöldmatur úti með manninum mínum.

Allt í einu pari. Engin skóskipti í bílnum. Engin hvíld fyrir fæturna. Þeir vega álíka mikið og sokkapar. Fyrstu vikuna bíðurðu eftir að verkurinn láti á sér kræla. Hann gerir það ekki.

Engar reimar. Engin beygja. Ekkert að glíma við hælkappa neðst í stiganum. Ribbaður prjónakraginn teygist upp, fóturinn rennur inn, búið. Standandi, með fullar hendur, kaffi í hinni.

Þú hættir að skipuleggja morguninn í kringum það að fara í skóna. Ef þú ert með liðagigt í höndum eða bakið þolir illa að beygja sig, veistu nákvæmlega hvers virði það er.

Tíu dagar á Ítalíu. Hellulagðar götur, brekkur, tuttugu þúsund skref á dag. Grófur sólinn hélt á blautum steinum sem fengu mig til að grípa í handriðið í gömlu flötu skónum mínum.

Eitt par fór með sumarkjólnum í kvöldmat og stuttbuxunum í ferjunni. Hlébarðamynstrið virkar fínt þegar þess þarf. Það gerist aldrei með strigaskó.

Tvö pör, tvö mynstur. Hlébarðamynstrið fyrir dagana þegar þú vilt láta taka eftir þér, skákborðið fyrir allt annað. Eða bæði í þinni stærð, enginn dæmir. Hver pöntun fylgir auðveld skil, engar spurningar.

Bæði mynstrin hafa selst upp oftar en einu sinni. Ef þú sérð þína stærð á lager myndi ég ekki bíða.