Hver einasti skór sem ég átti kreisti tærnar í odd. Eftir 40 ár af því hallar stóra táin inn á við, önnur táin liggur ofan á henni og framfóturinn brennur fyrir hádegi.

Cloud Walk Sova er mótaður eins og fótur frekar en skór. Breitt, kringlótt táhólf, ribbað prjón sem gefur eftir þar sem þú ert breið og heldur þar sem þú ert það ekki. Í fyrsta skipti í mörg ár lágu tærnar flatar og héldust þannig. Sviðinn hvarf með þeim.

Ég er breið yfir framfótinn og há yfir ristina. Flestir skór passa lengdina og kremja allt annað. Klukkan 4 síðdegis, þegar fæturnir voru bólgnir, vildi ég fá þá af.

Sova er sniðinn rúmgóður alla leið, ekki bara við tærnar, og mjúka prjónið gefur eftir í stað þess að þrýsta. Á toppnum er lítil snúra með stoppara, svo þú herðir að fyrir þétta passun eða lætur lausara þegar fæturnir bólgna. Sami skórinn, morgun og kvöld.

Ég vann heila vakt á steypu. Svo búðin. Svo stóð ég við eldavélina að elda kvöldmat, því þannig gengur það fyrir sig.

Engin skipti yfir í inniskó við dyrnar. Engin hvíld á miðri leið með fæturna upp. Þeir vega álíka mikið og þykkir sokkar og endast lengra inn í daginn en þeir ættu að gera. Fyrstu vikuna bíðurðu eftir verknum. Hann kemur ekki.

Engar reimar. Engin beygja yfir rúmið til að troða hælnum í. Prjónakraginn teygist upp, fóturinn fer inn, litli stopparinn herðir að. Búið, standandi, kaffið enn í hinni hendinni.

Og sólinn grípur. Blautar eldhúsflísar, rampurinn hjá lækninum, tréþrepin úti í garði. Ég hætti að grípa í handriðið. Ef hendurnar þínar verkja, bakið þolir illa að beygja sig eða þú ert farin að hugsa um að detta, veistu nákvæmlega hvers virði það er.

Tvö pör, tveir litir. Eitt fyrir heimilið og eitt til að fara út, eða eitt fyrir þig og eitt fyrir systur þína. Enginn dæmir. Hver pöntun fylgir auðveld skil, engar spurningar.

Svart og Hvítbleikt fara alltaf fyrst. Ef þitt er á lager myndi ég ekki bíða.